Vakti zamanında sınıfın eziklerinden biri olarak görülen Anna, ergen benmerkezciliğinin zirvesini yaşayan sınıfın havalıları tarafından, yıllar sonra da kale alınmaz ve bu buluşmaya davet edilemez. Bu olay da, geçmişten gelenlerle birleşince Anna'da bir patlama yaratır.
Anna, geçmişte sınıf arkadaşlarıyla yaşadığı kötü izlerden yola çıkarak, davet edilmediği mezunlar buluşması ile ilgili, yıllardan beri içinde birikenleri dışa vurduğu, geçmişindeki kişilerle yüzleştiği bir film çeker.
Bu film, filmin ilk bölümü olur. İkinci bölümünde ise, tek tek sınıf arkadaşlarını arayıp filmi onlara izletir. Her ne kadar hepsine ulaşamasa da, ya da ulaşma konusunda oldukça sıkıntı yaşasa da Anna, geçmişiyle yüzleşmekten vazgeçmez. Tek tek sınıf arkadaşlarının peşine düşer.
Geçen zaman olgunluğa, büyümeye ne kadar müsait anlar bıraksa da geride, herkes aynı şekilde zamandan nasibini almaz.
Yıllara rağmen değişmemiş, ergen benmerkezciliğini kaybetmemiş, elinde bulundurduğu gücü başkalarını ezmek için kullanmaktan vazgeçmeyen, kendiyle yüzleşmekten kaçan tiplerin inatla, inadını kırmaya çalışır Anna, kendi yaralarından kurtulmak için.
İnsanın kendini en iyi tedavi etme yollarından biri olan sanatı seçen Anna, çıktığı bu yolculukta yaşadığı her yüzleşme, her kendini ifade ediş ile kendiyle bütünleşmeye dair koşarcasına adımlar atar.
Okulda iken sınıftakiler arasındaki hiyerarşinin altında ezilmiş olan Anna, yaşadığı yüzleşmelerle sıkıntılarından bir bir kurtulur.
Filmin son sahnesi, bu özgürlüğe ve hafifliğe bir övgüdür adeta. Kamera sürekli yükselir. Kamera yükseldikçe, insanlar, mekanlar ve her şey küçülür. Anna'nın okul yıllarında biriktirdiği acılarının, önemsediği hiyerarşik sınıf düzeninin tepesindekilerin küçülmesi gibi.
Onlar küçüldükçe daha da hafifler Anna ve bir kuş gibi gökyüzünde süzülür. Bütünü görmeye, parçalara takılmamaya ve bütünün bir parçası olmaya başlar.
Hem de hiyerarşinin doğduğu okulun tepesinde, yükselir ve altlarında olduğunu hissettiği hiyerarşinin ne kadar küçüldüğünü de görür.
Çocukluktan başlayan insan ilişkilerine dair psikolojik bakışı güçlü bu film, biçimsel anlamda eksiksiz bir film olmasa da, hikayesiyle, kurgusuyla, insanlar arasındaki dayatmaları ve hiyerarşiyi içtenlikle mercek altına alıyor.
İlk bölümdeki kurmacanın gergin ortamı ve patlamaların yarattığı merak ve heyecan duygusu ikinci bölümün gerçekliği içinde bir nebze azalıyor.
İlk bölüm insanın oyuncu yanını, ikinci bölüm ise gerçekliğini ortaya koyarken, insanın aklına o halde ne kadar gerçeğimiz ne kadar oyuncu yanımız sahnede diye bir soru da gelmeden edemiyor.
Yorumlar
Yorum Gönder